Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

O kişinin kafasında derin bir yara izi mevcuttu. Çetin savaşların kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Savaş ortamında ağır izler almış mültecilerin bakılan Danimarka tesisinde uzun süre tedavi görmüştü. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günlerde kucağıma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı bir hikayesi mevcuttu. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ile aile hayatında zorlanıyordu.

Görevli pedagogu çaba tesir etmedi. İdare, durumu görüşmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birden aynı evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı odalarına girişte, Rahman kalktı, “Öğretmen!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye aniden başladı.

Soğuk havalarda ben, çift. Dede, terlikle gelmişti. Yeleğin üzerine giydiği beyaz entarisini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine başörtülüydü. İş yerindeki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle haklı şekilde uyurken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman utanç içinde odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Konuyu fazla uzatmadık.

Toplantıda ailelerin da onayıyla oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile rehberlik ve işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda Rahman okulda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı lakin canı yandı, uzun uzun üzüldü. Onu avutmak için elinden tutarak kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz kağıt bir adet kalemler koydum. Raftan aldım, bir kitap okuma görünümü görerek uzak dan onu sessiz sade> izledim. Rahman, renkli küçük kalemlerle bir çizerken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt alırken bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla yorgun, uyumak istiyor, istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. O yıl farklı başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.

Günlerden bir gün Nasır’la buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul sonraki sık sık birçok Kriminal olaylarına sorumsuzca yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu çocukların eğitildiği bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın Rahman’ı kurtaramayan olduk.